Kontrast:
Rozmiar czcionki:
  • SHIFT + ALT + F - Wyszukiwarka
  • SHIFT + ALT + H - Strona główna
  • SHIFT + ALT + M - Zawartość strony
  • SHIFT + ALT + 1-5 - Menu
Menu
BIP

Obrona cywilna

 Obrona cywilna

Pod pojęciem obrony cywilnej / ochrony ludności / ochrony cywilnej / należy rozumieć zapewnienie bezpieczeństwa ludziom, ich mieniu i środowisku przed wypadkami i klęskami każdego rodzaju. Innymi słowy - zgodnie z przepisami prawa - obrona cywilna RP jest pozamilitarnym elementem systemu obronnego państwa i stanowi kompleks wewnętrznie skoordynowanych interdyscyplinarnych przedsięwzięć o charakterze planistycznym, organizacyjnym, szkoleniowym, logistycznym i inwestycyjnym.

Elementy powyższej definicji świadczą o humanitarnej istocie obrony cywilnej i stawiają ją na należnym miejscu w systemie obronnym państwa. Początki obrony cywilnej sięgają I wojny światowej. Pierwsze bomby zrzucone z samolotów wojskowych na Paryż, Piotrogród i Freiburg dowiodły, że należy się liczyć z możliwością przenikania na zaplecza wojujących stron i niszczenia obiektów cywilnych. Dlatego też w poszczególnych państwach zaczęto tworzyć system obronny, chroniącego wnętrze danego kraju. Francja, Wielka Brytania i Niemcy jako pierwsze zaczęły konkretyzować te zamiary, tworząc system zwany obroną przeciwlotniczą. Zrozumienie potrzeby organizacji ochrony ludności cywilnej zaowocowało w Polsce utworzeniem w latach dwudziestych dwudziestego wieku Towarzystwa Obrony Przeciwgazowej i Ligi Obrony Powietrznej Państwa.

Ustawa sejmowa z 1934 roku o obronie przeciwlotniczej zainicjowała proces kształtowania się sfery obronności kraju, noszącej znamiona współczesnej obrony cywilnej, której etapy rozwoju można ująć w następujące ramy czasowe:

Całokształt zagadnień dotyczących ochrony ludności cywilnej w konfliktach zbrojnych ujęto w Konwencjach Genewskich przyjętych 12. sierpnia 1949 r.,które Polska ratyfikowała w 1954 r. Są to:

Uzupełnieniem Konwencji Genewskich są dwa Protokoły Dodatkowe z 1977 r.:

Polska ratyfikowała oba Protokoły dopiero we wrześniu 1991 r.

Służba w Obronie Cywilnej

Podstawy pawne

Podstawę prawną do tworzenia, przygotowania do działania i wykorzystywania formacji obrony cywilnej stanowią:

poz. 205 z póź. zmian.) a zwłaszcza:
art. 2 w związku z art. 22 pkt 2 i 3,
art. 138, 139 oraz art. 142 ust. 1 pkt 2,
art. 148 i 149.

Obowiązek obywateli w zakresie obrony cywilnej polega na:

Służbę w obronie cywilnej odbywa się w formacjach obrony cywilnej, jednakże może być ona odbywana również w jednostkach organizacyjnych niebędących formacjami obrony cywilnej, określonych przez Radę Ministrów.

Obowiązek służby w obronie cywilnej polega na:

Obowiązkowi służby w obronie cywilnej podlegają:

Przeznaczeni do tej służby:

Obowiązkowi odbycia szkolenia poborowych w jednostkach organizacyjnych obrony cywilnej mogą być również poddani przedpoborowi uznani za zdolnych do służby wojskowej, którzy zgłosili się ochotniczo do tego szkolenia.

Obowiązkowi służby w obronie cywilnej nie podlegają:

Jednostki organizacyjne Obrony Cywilnej

Podstawowymi jednostkami organizacyjnymi przeznaczonymi do wykonywania zadań obrony cywilnej są formacje obrony cywilnej.
Składają się one z oddziałów obrony cywilnej przeznaczonych do wykonywania zadań ogólnych lub specjalnych oraz innych jednostek tych formacji.

Formacje obrony cywilnej tworzą w drodze rozporządzenia ministrowie, a wojewodowie, starostowie, wójtowie lub burmistrzowie (prezydenci miast) – w drodze zarządzenia, uwzględniając w szczególności:

Należy zaznaczyć, że formacje obrony cywilnej mogą tworzyć także pracodawcy.

Rodzaje formacji obronnych.
Formacjami obrony cywilnej przeznaczonymi do wykonywania zadań ogólnych są oddziały i pododdziały ratownictwa ogólnego.

Formacjami obrony cywilnej przeznaczonymi do wykonywania zadań specjalnych są oddziały i pododdziały:


Gmina Trzebnica
ul. pl. Marszałka J. Piłsudskiego 1
55-100 Trzebnica
tel. 71 312 06 11
fax 71 312 12 48
e-mail:
Statystyka wizyt:
ogółem: 6722355
w tym miesiącu: 130337
dzisiaj: 27236